NRC Handelsblad

 

 

 

 

Geen ‘Rotterdamse’  onderwijstoestanden in Nederland

Kijkend naar Amerika maak ik mij zorgen over Nederland. Wat kunnen wij veel leren van dat ‘oude’ multiculturele experiment aan de andere zijde van de Atlantische Oceaan. Nu al eeuwenlang een smeltkroes van culturen.

Opeens hebben wij in Nederland ook een multicultureel probleem. Ons land is min of meer in paniek met als gevolg dat er wonderlijke adhoc-beslissingen worden genomen. In maatschappelijke discussies, als je daar al van kunt spreken, verdwijnen steeds vaker de nuances.

Het valt me op dat wij zo ‘probleemgericht’ ingesteld zijn en niet ‘oplossingsgericht’. Wij zeuren vaak zoveel. Hadden we maar iets van die praktische Amerikaanse ‘can do’-mentaliteit.

Neem het Amerikaanse onderwijs in grote steden. Onlangs bezocht ik scholen in de New Yorkse Bronx en Harlem. Ongelooflijk, wat een vooruitgang. Door een ‘zero tolerance’-aanpak is de criminaliteit in de omgeving sterk gedaald. Er zijn uitstekende onderwijskundige projecten waarin kinderen van peuterleeftijd tot volwassenheid via een geïntegreerde wijkaanpak worden ondersteund. Iedereen doet er aan mee. Van sociaal-medische professional tot vrijwilliger. De school als bruisend middelpunt van de wijk. Als de onderwijzer ’s middags de school verlaat, wandelen grootouders juist naar binnen voor de naschoolse opvang. Zij dwingen respect af bij de kinderen.

De mensen, die ik ontmoet in Harlem en de Bronx, begrijpen absoluut niet wat wij bedoelen met een ‘zwarte’ school, zo ontdekte ik al gauw. Zwarte en witte kinderen bestaan niet. Als ik herhaaldelijk probeer uit te leggen wat in Nederland een ‘ zwarte school’ is, krijg ik even zo vaak de opmerking terug: ‘Maar man, leg nu eens uit wat het probleem is en vooral wat is jullie oplossing.  Zwarte scholen bestaan niet.’ Het is onethisch, discriminerend zelfs om van zulke scholen te spreken.

Hun boodschap is: als er scholen in achterstandsgebieden zijn, stop daar dan geld in en de allerbeste onderwijskundige ‘know how’. ‘ Jullie weten in Nederland toch wel hoe je een goede school moet opzetten?!’

De autochtonen- en allochtonenscholierenlijsten, die men nu in Rotterdam wil aanleggen voor basisscholen, zijn stigmatiserend. Selecteren roept bij mij onheilspellende beelden op.

Gedwongen integratie werkt niet. Het urenlang rondrijden met kinderen in schoolbussen om zo gemengde scholen te krijgen is een enorme mislukking geworden in de Verenigde Staten. Het staat haaks op allerlei grondwettelijke vrijheden,

Rotterdam, behoud uw nuchterheid! Kies niet voor een cosmetische oplossing maar voor een inhoudelijke aanpak.

Terug

 

BERNHARD VOORAL EEN POLITIEKE PRINS

Prins Bernhard staat bekend als een onvermoeibare handelsreiziger voor het Nederlandse bedrijfsleven. Dat is een eenzijdig beeld. Hij kon deze economische invloed aanwenden vanwege zijn Koninklijke status maar later vooral dankzij zijn politieke invloed.

Terwijl onze ‘provinciaalse’ politici in de jaren vijftig nog over hun zuilen, hun smaldelen, regeerden had de kosmopolitische Bernhard al een weidse visie op Europa, de Verenigde Staten en de rest van de wereld.

Niet verwonderlijk dat een invloedrijke groep Europese politici en zakenlieden bij Bernhard uitkwam om hun voorzitter te worden. Ze waren van diverse politieke pluimage. Er zaten liberalen en sociaal-democraten bij.

Het gezelschap maakte zich kort na de Tweede Wereldoorlog zorgen over het nog zo bekrompen nationalisme in Europa. Ook de goede banden met de Verenigde Staten stonden op het spel nu het land al jaren in de ban was van de rabiate, populistische communistenhater Joe McCarthy.  

Bernhard trok op persoonlijke titel naar de Verenigde Staten om het hoofd van de CIA achter het initiatief te krijgen. De regering-Eisenhower moest ook afgevaardigden naar Europa sturen.

Aldus geschiedde. In 1954 vond in de bossen bij Oosterbeek, in het Bilderberg-hotel, een historische eerste conferentie plaats. Een cordon van veiligheidsmensen schermde het gezelschap van de buitenwereld af voor geheim overleg.

Bernhard was niet alleen technisch voorzitter maar ook de echte leider. Hij was het die de Amerikanen waarschuwde dat het land kon afglijden naar een fascistische staat. Uiteindelijk zegden de Amerikanen toe ‘dat volgend jaar McCarthy van het politieke toneel verdwenen zou zijn’, hetgeen inderdaad gebeurde.

De meer dan honderd Bilderbergers hielden zich dus met grote zaken bezig. Men sprak over een economische en politieke Nieuwe Wereldorde. Een verenigd Europa zou in goede samenwerking met de Verenigde Staten voor een stabiele wereld moeten zorgen waarbinnen handelsbarrières geslecht zouden worden. Radicalisme op welk gebied dan ook zou deze stabiliteit ondermijnen.

De hotels waar de Bilderbergers jaarlijks vergaderen zijn hermetisch van de buitenwereld afgesloten, soms slechts met een helikopter te bereiken. Wie een eenmalige uitnodiging krijgt (van De Gaulle tot Clinton en Blair) mag zich vereerd voelen omdat de internationale politieke- en zakenelite hiermee vertrouwen in de gast uitspreekt.

Ik vind het zeer opmerkelijk dat Bernhard maar liefst 22 (!) jaar een zeer actieve voorzitter is geweest van de Bilderberg-groep. Bernhard was betrokken bij iedere uitnodiging en dat verschafte hem grote politieke invloed.

Dat ondervond de arme Luns in het begin van de jaren zestig toen hij dacht dat de regering-Kennedy achter het Nederlandse kabinetsstandpunt inzake Nieuw Guinea stond. In zijn memoires vraagt Luns zich wanhopig af hoe het toch mogelijk was dat de regering-Kennedy plotseling voorstander was van de snelle dekolonisatie van ons laatste stukje Azië. Maar de onzichtbare hand van Bernhard had weer eens zijn werk gedaan. De prins had even contact gezocht met Kennedy en hem verteld dat de meerderheid van het Nederlandse volk de schok van het verlies van Nieuw Guinea heus wel te boven zou komen. De Kennedy-administratie zat volgestouwd met verlichte Bilderbergers.

In het begin van de jaren zeventig werd de Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur, Henry Kissinger, te verstaan gegeven dat een politieke (en economische) opening naar China wenselijk was. Ook kort na die Bilderberg-conferentie veranderde de Nixon-regering inderdaad van koers.

Op basis van deze voorbeelden kan gemakkelijk geconcludeerd worden dat de formele machtspositie van Bernhard raakte aan de grenzen van de politieke ministeriële verantwoordelijkheid. Hij had een grotere politieke macht dan tot nu toe werd verondersteld.

Daar staat dan tegenover dat onze ministers Bernhard ook de ruimte gaven. Men wist inmiddels in brede kring van het bestaan van ‘Bilderberg’ af en kon in het officiële jaarcommuniqué lezen over welke belangwekkende politieke onderwerpen in ieder geval was gesproken.

Voor mij telt dat de prins, na een aanvankelijke jeugdzonde, aan de goede kant van de geschiedenis stond. De Bilderberg-conferenties hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het Europese eenwordingsproces en goede transatlantische verhoudingen.

Bernhard en Juliana waren ook een politiek duo. Onze oud-vorstin heeft midden in de McCarthy-tijd voor een gezelschap van overwegend conservatieve Congresleden in Washington een historische rede uitgesproken waarin zij sprak over verzoening in de wereld.

Bernhard was minder progressief en meer pragmatisch. Op belangrijke momenten in zijn latere leven heeft hij de juiste keuzes gemaakt. Als zaterdag zijn stoffelijk overschot wordt bijgezet in Delft zijn twee grote Nederlanders met elkaar verenigd. Ik zou het onrechtvaardig en bekrompen vinden wanneer wij dat ‘L-woord’ op zijn grafschrift beitelen.

 

Terug

 

Wilders, blijf weg uit New York!

Hij mag het religieuze pluralisme in de VS niet in diskrediet brengen. Het voornemen van Wilders om op 9/11 te protesteren tegen de komst van een moskee bij 'Ground Zero' is politiek gezien ongehoord, vindt Willem Post.

Naast gedoogruimte heeft Geert Wilders ook verplichtingen. Zijn geplande bezoek aan New York op 11 september om te protesteren tegen de zogenaamde 'Ground Zero'-moskee overschrijdt politieke grenzen. Uiteraard mag worden verwacht dat ook het Nederlandse buitenlandbeleid van een nieuwe VVD-CDA-regering stoelt op respect voor het internationaal recht en de grondbeginselen van de rechtstaat. Om met dit laatste te beginnen: het geeft geen pas dat een politicus die zijn steun verleent aan het beleid van de Nederlandse regering, zich negatief uitlaat over de scheiding van kerk en staat in een ander land. Het New Yorkse bouwinitiatief komt voort uit de lokale gemeenschap en doorloopt in de huidige plannings- en ontwikkelingsfase keurig de afgesproken procedures. De omgeving van de plek van de voormalige Twin Towers kent meerdere, andere religieuze instellingen. Toekomstig 'regeringspoliticus' Wilders moet zich hier niet mee bemoeien. Onlangs hebben wij '400 jaar New York' gevierd. In brede, ook wetenschappelijke kring, werd de conclusie getrokken dat religieuze vrijheid en pluralisme, die het karakter van de New Yorkse en in bredere zin Amerikaanse maatschappij zo kenmerken, fenomenen zijn die voor een belangrijk deel voortvloeien uit niet zozeer de Brits-Amerikaanse, maar juist de Nederlands-Amerikaanse erfenis. Dat is iets om trots op te zijn en moet niet in diskrediet gebracht worden door een Nederlandse politicus die verantwoording zou kunnen dragen voor het nieuwe kabinet. Temeer ook niet omdat juist deze te bouwen moskee onderdeel uitmaakt van een gemeenschapscentrum in 'Lower Manhattan', dat nadrukkelijk ook toegankelijk is voor niet-moslims. In wezen betreft het hier een bruggenbouwersproject. Het zo gewaardeerde open Joodse gemeenschapscentrum in de 'Upper West-side' is uitdrukkelijk een inspiratiebron voor de grondleggers van de nieuwbouw. Ook de organisatie 'Stop the Islamization of America', die Wilders uitnodigt, kan de Nederlandse regering in verlegenheid brengen. Wilders mag niet verantwoordelijk gesteld worden voor de persoonlijke ultrarechtse opvattingen van Pamela Geller, de rabiate aanvoerder van deze organisatie. Maar een uitnodiging aannemen van een dergelijke waakhondgroepering brengt Wilders wel in verband met dat extreem gedachtegoed. Het Amerikaanse patentbureau heeft de organisatie niet toegelaten en terecht gekwalificeerd als een haatgroepering. Geller typeert Obama als een terroristenvriend, stelt dat Hitler zich liet inspireren door de islam en bagatelliseert het moslimdrama in Srebenica. Het Joegoslavië-tribunaal in Den Haag beschouwt zij als een verderfelijk moslim- of shariahof. Zij neemt het op voor types als Mladic en Karadzic. Deze standpuntbepalingen staan haaks op de consensus van Nederlandse politieke partijen, hoe verschillend zij ook zijn gepositioneerd in het politieke spectrum. Door alsnog een invitatie voor de demonstratie te weigeren, laat Wilders zien respect te hebben voor democratische beginselen van zijn land en het internationaal recht. Bovendien geeft hij daarmee aan waarde te hechten aan een fatsoenlijke relatie tussen de Nederlandse regering en de regering-Obama, die beleid voert op basis van dezelfde kernprincipes.

 

Terug

Geert Who? Verrassende vinger in de dijk tegen islamhaat.

PVV-leider Geert Wilders deed weinig om het anti-moslimsentiment in de VS te laten doorbreken. Integendeel.

New York

Geert Wilders was nog niet uitgesproken of organisator Pamela Geller sprong naar de microfoon. Terwijl de duizendkoppige menigte nog stond te juichen, riep zij: 'Wilders is de nieuwe Churchill. Vindt u ook niet dat wij zo'n Amerikaanse leider nodig hebben?'

Dat was het doel van het New York-tripje: Amerikaanse antimoslimgroeperingen presenteerden Wilders als een trofee om mee te pronken en Amerikaanse politici te overtuigen ook zo fanatiek te worden. Op een spandoek stond: 'Wilders for president'.

Wilders was door Amerikaanse media aangekondigd als de politicus die de koran wil verbieden. Wilders refereerde hier tijdens zijn keynotespeech niet één keer aan.

Ongetwijfeld ook vanwege veiligheidsmaatregelen werd Wilders als een filmster vlak voor zijn speech in een zwart glanzende limousine tot vlak bij het podium gereden.

Van tevoren was er nog angst geweest bij de gedroomde leiders van de Amerikaanse anti-islam beweging, Newt Gingrich en John Bolton, om zich aan de rally te verbinden. Vanwege 'agendatechnische' redenen meldden zij toch niet aanwezig te kunnen zijn.

In de Verenigde Staten is de vrijheid van meningsuiting heilig maar het is 'not done' om het eveneens grondwettelijke recht van de vrijheid van godsdienst in te perken. In wezen heeft iedere Amerikaanse burger een onzichtbare privacycirkel om zich heen. Geen fatsoenlijk politicus waagt het hierop inbreuk te plegen.

De omstandigheden om te scoren waren welhaast perfect. De werkloosheid is toegenomen tot 9,6%. Als zondebokken zijn er de Amerikaanse moslims en de vermeende moslimpresident Obama. Het juiste klimaat voor complottheorieën. Zoals in de Oudheid de brand van Rome aangestoken zou zijn door de Christenen en de Rijksdagbrand door de communisten, zo zouden in 2010 verdorven moslims met de bouw van een moskee op Ground Zero de lont in het kruitvat, lees de Christelijke Amerikaanse maatschappij, willen steken. Overal zouden minaretten verschijnen die Amerika zouden transformeren tot een westelijk Saudi-Arabië.

Wilders refereerde in zijn speech inderdaad meerdere malen aan Mekka door te verkondigen 'dat New York nooit 'Nieuw Mekka' zal worden waar niet één Christelijke kerk mag worden gebouwd en Joden niet eens fluisterend hun geloof mogen belijden.'

Wilders appelleerde nadrukkelijk aan de Hollandse tolerantie van Nieuw Amsterdam die ten grondslag ligt aan de huidige open Amerikaanse maatschappij. Maar hij riep ook op 'een verdedigingslijn te trekken tegen de sharia-aanhangers die ons willen onderwerpen.'

Maar dat was het dan. Geen 'breaking news' en vervolgens besteedden de Amerikaanse media weinig aandacht aan de toespraak. 'Geert Who?' blijft voorlopig 'Geert Who?'

Uiteindelijk was Wilders vooral een Hansje Brinkers gebleken. In al het tumult rondom de 'monstermoskee' leek het er even op dat de dijken van politiek en maatschappelijk fatsoen doorbroken zouden worden. In dit verkiezingsjaar zagen allerlei Congreskandidaten hun kans schoon om het antimoskee sentiment uit te buiten. Geen weldenkende Amerikaan zou immers voorstander zijn van 'minaretten op Ground Zero'.

Met overdrijvingtactieken die doen denken aan Joseph McCarthy - communistenjager uit de jaren vijftig - werd de angst bij het naderen van de gevoelige '11 september' almaar aangewakkerd. De Pamela Gellers hadden met hun internetblogs vrij spel.

Maar door een gematigde toespraak van de Nederlandse gast werd de happening een anticlimax. De dijken tussen de rabiate haatgroeperingen en de formele politiek zijn niet doorbroken. Wilders heeft als een Hansje Brinkers vooralsnog zelf maar even de vinger in de dijk gestoken. Verhagen en Rutte kunnen opgelucht adem halen. Wilders betaalde de prijs. Hij werd geen 'American hero'.

Terug

 

Wilders zou voor Kunduz moeten zijn

 

Waarom die tegenstem? De PVV-leider wil toch moslimfundamentalisme bestrijden?

PVV-leider Geert Wilders isoleert zich. Zelfs zijn conservatieve, Amerikaanse vrienden steunen Obama's Afghanistan-strategie. Dat is logisch, want stabiliteit in Afghanistan beschermt ook Nederland, stelt Willem Post.

Ik was erbij toen PVV-leider Geert Wilders op 11 september 2010 in de buurt van Ground Zero sprak over een moskee die geen moskee was en die in zijn fantasie blijkbaar zou worden gebouwd als een dreigend 'luchtkasteel' op het voormalige terrein van de Twin Towers. Overal in de Verenigde Staten zouden minaretten verschijnen, sprak hij dreigend.

Wilders gelooft in zijn eigen boosaardige sprookjes, die angst moeten aanwakkeren. De werkelijkheid is dat de paar miljoen Amerikaanse moslims, hooguit 4 procent van de bevolking, brave staatsburgers zijn. Als zij door een kwaadaardige, politieke ideologie zouden zijn gehersenspoeld, had het aanslagen moeten regenen in een land waar zo'n tweehonderd miljoen wapens voorradig zijn, nog afgezien van door terroristen te gebruiken chemisch, biologisch en nucleair materiaal.

De wereld kent het fenomeen van een wijdvertakt, gewelddadig moslimfundamentalisme. Harvard-historicus Nigel Ferguson stelt terecht dat de 'as van het kwaad' van de toenmalige, Amerikaanse president George W. Bush te simpel was. Van Afghanistan tot diep in Afrika is een 'as van ontreddering' ontstaan, een Aziatisch-Afrikaanse voedingsbodem voor moslimterrorisme, vooral veroorzaakt door de combinatie van armoede en desintegratie. Dat de Arabische en Afrikaanse Al-Qaeda-netwerken een verbond zijn aangegaan, is een logisch en levensgevaarlijk gevolg van de vervagende grenzen in de wereld.

Wilders vindt dat Nederland genoeg heeft gedaan in de strijd tegen dat 'verafterrorisme' en vindt dat wij, als eerste NAVO-bondgenoot, de handen moeten aftrekken van Afghanistan.

De PVV-leider zou moeten beseffen dat niet alle, maar wel veel terroristische aanslagen nog worden voorbereid in Afghanistan en Pakistan. In Afghanistan heeft Nederland expertise opgebouwd. De kans op stabiliteit is inmiddels groot. President Obama spreekt in zijn engagementdoctrine niet van democratie, maar van stabiliseren, een doel dat uiteraard eerder kan worden bereikt in een land dat prehistorische trekken vertoont.

Nota bene het American Enterprise Institute, gelieerd aan de conservatieve Republikeinen, schrijft in het onlangs verschenen rapport Defining Success in Afghanistan dat de Obama-strategie, die deels is gebaseerd op het Hollandse model van wederopbouw, moet worden gecontinueerd. "Het is de enige kans op succes en van vitaal belang voor onze veiligheid", aldus het rapport.

De opbouw van de Afghaanse politie verloopt sneller en succesvoller dan gedacht. Het doel is om in oktober van dit jaar 134.000 Afghaanse politiemensen te hebben, 20.000 meer dan nu. De roep om politietrainers wordt sterker.

Kunduz is een provincie met een ingewikkelde, etnische structuur. Kenmerkend zijn de vele bevolkingsgroepen, zoals de Pashtun, de Turkmenen en de Tadzjieken, die zich - in een feodaal klimaat met allerlei conflicten over landverdelingen op basis van ingewikkelde, aloude afspraken - gemakkelijk laten manipuleren door terroristische netwerken, die de afgelopen jaren verantwoordelijk waren voor een reeks van geweldsexplosies. Het is volstrekt duidelijk dat onze politietrainers militair moeten worden beschermd.

Het genoemde rapport meldt dat stabiliteit uitsluitend kan worden bereikt als wordt samengewerkt met de plaatselijke stamoudsten, die behoefte hebben aan rust en veiligheid, om hun machtspositie te behouden.

Obama en zijn bondgenoten spelen hierop in. De strategie van Obama is een verstandige. Het is onverantwoordelijk gedrag van een Nederlandse bondgenootpoliticus om weg te lopen voor het doel van het teruggeven van Afghanistan aan de Afghanen.

Wilders isoleert zich. Zelfs zijn grote, conservatieve vriend, de Republikeinse senator Jon Kyl, steunt de strategie van Obama.

"Wij kunnen het geld beter hier gebruiken", roept Wilders. Hij vergeet dat 95 procent van de Afghanistan-kosten wordt gedekt door de Amerikanen. Ook verreweg de meeste troepen worden door hen geleverd. Terwijl Wilders een naïeve Efteling-mentaliteit vertoont, komen onder anderen Amerikaanse moslimmilitairen en hulpverleners in Afghanistan op voor veiligheid - ook de onze.

Dat is de wereld op haar kop. Het is de hoogste tijd dat Wilders de realiteit onder ogen ziet. Hij stelt dat inmiddels heel veel Nederlanders tegen een nieuwe missie zijn. Dat komt mede doordat Wilders zijn grote achterban een onjuiste uitleg geeft van wat in Afghanistan op het spel staat.

In vrijwel alle toespraken over de internationale veiligheid zegt Obama dat de afstand tussen de steeds grotere aanwezigheid van nucleair materiaal en het daadwerkelijk vervaardigen van nucleaire wapens steeds kleiner wordt. Fundamentalistische moslimterroristen zullen vroeg of laat hun kans grijpen om dit spul te bemachtigen en in te zetten.

Waarop zullen ze richten? Doelen in het verderfelijke Westen? Ik kan me niet voorstellen dat Wilders publiekelijk durft te verklaren dat terroristen Nederland over het hoofd zullen zien. Geloof niet in sprookjes, meneer Wilders! Bescherm ons. Toon betrokkenheid. It's a small world, after all. Grote politici durven hun fouten toe te geven.

 

Terug

 

De Veiligheidsraad biedt nieuwe kansen voor het Haagse Strafhof

 

De unanieme Libië-uitspraak van de VN-Veiligheidsraad was historisch. Deze stelt het Internationaal Strafhof in Den Haag in staat om onderzoek te doen naar 'misdaden tegen de menselijkheid'. Dat is een eerste en belangrijke stap naar uiteindelijke pacificatie en stabiliteit.

Het is niet alleen een juridische, maar ook een politieke actie. Gaddafi en zonen zullen bij bewezen feiten worden gestraft en worden indirect ook door een politiek VN-hoofdorgaan onder druk gezet en verantwoordelijk gehouden als politieke en maatschappelijke leiders. In feite worden Den Haag en New York, als juridische en politieke VN-centra, in elkaar geschoven.

De juridische werkelijkheid staat nooit los van andere realiteiten. Het eventueel bestraffen van de hoofddaders is het begin van een proces dat belangrijke aspecten dient te bevatten van transitional justice. Waar het Internationaal Strafhof zich op dragers van verantwoordelijkheid aan de top richt, moeten - in een nieuw op te zetten juridische en politieke structuur - ook andere geweldplegers voor de rechter verschijnen. Een waarheidscommissie doet onderzoek naar wie 'fout' is geweest. Compensatieregelingen worden opgesteld voor slachtoffers. Een instrumentarium voor verzoening moet worden ontwikkeld.

De nog recente oorlogsmisdaden in Srebrenica leren dat niet vroeg genoeg kan worden begonnen met genoemde acties. Uiteraard kan midden in een burgeroorlog nog relatief weinig worden ondernomen, maar op z'n minst kunnen actiegroepen, hulporganisaties en ngo's worden ondersteund en voorbereid op wederopbouw. Alleen al een zuivere verslaglegging van wat werkelijk op de grond gebeurt, is van essentieel belang voor 'later'.

Natuurlijk staan niet zozeer 'Den Haag' of 'New York' in de mondiale schijnwerpers. Wat in Libië en elders in de Arabische wereld gebeurt, beroert de wereldopinie.

Bij de eerste uitspraak van de Veiligheidsraad over Soedan onthield de regering-Obama zich nog van stemming. Inmiddels is duidelijk geworden dat ook Washington bereid is om samen te werken met het Strafhof. Dat is moedig, omdat ook in de Senaat de invloed van de op eigen land gerichte Tea Party steeds duidelijker zichtbaar wordt. Het aloude, internationaal georiënteerde centrum dunt uit. Oftewel, steeds minder 'Richard Llugars' plaatsen Amerikaanse waarden en belangen genuanceerd in een internationale context.

Voorlopig hebben internationale instituten als het Internationaal Strafhof nog de tijd om ook aan Washington te bewijzen dat serieuze vooruitgang kan worden geboekt bij het gezamenlijk bevorderen van vrede en recht in de wereld. De Amerikaanse VN-ambassadeur Susan Rice was al als onderzoeker bij het Brookings Instituut principieel voorstander van zo'n 'wereldrechtbank'. In 2009 ondertekende Obama een wet waarin werd opgeroepen om extra steun te geven bij het implementeren van transitional justice in Oeganda.

Dat impliceert alleen al op basis van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens dat de Amerikaanse regering het belang van transitional justice onderkent bij in feite iedere brandhaard in de wereld en bij de wederopbouw van falende en fragiele staten.

De volgende stap moet worden gezet. Het International Center for Transitional Justice in New York heeft een uitgebreid netwerk van partnerorganisaties binnen de civil society in de Arabische wereld. In Den Haag begint binnenkort het pas opgerichte The Hague Institute for Global Justice. Het is van belang dat gerenommeerde instellingen een ruime kring vormen rondom het Internationaal Strafhof.

Transitional justice moet altijd rekening houden met lokale tradities, maar in onze global village mag niemand meer verkeren in een juridisch en politiek isolement. Aan sommige regels moet elke wereldburger, dus ook elke politieke leider, zich houden. Iedereen heeft recht op hulp bij de wederopbouw van zijn staat na een ernstige conflictsituatie waar hij of zij niet voor verantwoordelijk is.
 

Terug