| Bush verantwoordelijk voor Katrina-katastrofe | 14-09-2005 |
Bush verantwoordelijk voor Katrina-katastrofe
Hoe is het mogelijk dat in het rijkste land van de wereld vier dagen lang tienduizenden mensen aan hun lot werden overgelaten? In 2001, nog voor ‘11 september’, noemde een overheidsrapport drie steden waar zich ieder moment een grote ramp zou kunnen voltrekken. San Francisco werd vermeld vanwege de kans op een grote aardbeving, in New York zou een terroristische aanslag kunnen plaatsvinden. Maar op nummer één stond New Orleans: de stad die grotendeels onder de zeespiegel ligt en zich met allerlei krakkemikkige dijkjes moet beschermen tegen orkanen die ieder jaar in de omgeving aan land komen.
Iedereen in New Orleans wist dat eens de ‘Big One’ de stad zou treffen. In 2001 vroeg de Amerikaanse rampenbestrijdingsdienst Washington om extra geld. In plaats daarvan werden de fondsen gehalveerd in de afgelopen jaren. Voor het eerst in 37 jaar werd onder Bush op de rampenbestrijding bezuinigd, vooral ook omdat er kolossale bedragen werden gespendeerd aan oorlogen en de strijd tegen het internationale terrorisme. Maar bescherming tegen natuurrampen blijft altijd een absolute topprioriteit voor iedere overheid.
Ingeklemd tussen een reusachtig meer, een brede rivier en de zee werd de stad een eenvoudige prooi voor een orkaan met de kracht van vier. Aanvankelijk was gevreesd voor een directe categorievijf hit maar op het laatste moment richtte het oog van de orkaan zich op een naburige stad. Hoe cynisch ook, in zekere zin heeft de stad nog geluk gehad.
De Verenigde Staten is een federale staat wat in feite betekent dat de hoofdstad Washington nauwelijks invloed heeft op wat elders in het land gebeurt. Amerika is een land waar de vijftig staten met houtjes en touwtjes aan elkaar vastzitten. In principe moet je je eigen problemen oplossen. Dit is het land met een uitgeklede overheid waar de burgers weinig van verwachten. Amerikanen die in orkaangebieden wonen zijn gewend om hun vaak houten huizen, die als luciferhoutjes de lucht invliegen, elders weer op te bouwen.
Maar zelfs in dit land van het individualisme, van de ‘self made man’, zijn er grenzen aan wat een individu kan opbrengen. Als de overheid kan inschatten dat er een grote kans is op een overstroming na een orkaan moet daar beleid op gezet worden. Straatarme steden als New Orleans, waar één op de drie inwoners in armoede leven, kunnen redelijkerwijs niet in de noodzakelijke budgetten voorzien.
In het rijkste land van de wereld mag iedere inwoner verwachten en zelfs eisen dat de landelijke overheid noodmaatregelen neemt. De Verenigde Staten is een land waar de rijken nauwelijks belasting betalen waardoor er in financiële zin geen solidariteitsbasis is. Wie in het arme zuiden, het Afrika van Amerika!, woont kan er weliswaar op vertrouwen dat buren en allerlei vrijwilligers mee helpen de puinhopen op te ruimen maar dat heeft natuurlijk niets te maken met een professionele hulpverlening.
Het is een schande dat er in de dagen voorafgaand aan de ramp niet voldoende trucks van het leger en gevorderde autobussen klaar stonden om de straatarme inwoners die niet over een auto beschikten naar een veilige plek te vervoeren.
Nu moesten duizenden mensen in hun huizen blijven omgeven door een gifmeer vol chemicaliën, slangen en lijken. In deze tijd van het jaar wens je zelfs je ergste vijand niet toe een uur te leven in de benauwde, zeer vochtige hitte van New Orleans. Door het uitvallen van de airconditioning moesten mensen wel vier dagen lang in deze mensonterende omstandigheden leven.
De dag na de ramp in New Orleans en wijde omgeving vierden president George Bush en vice-president Dick Cheney nog doodleuk vakantie in respectievelijk Texas en Wyoming. En minister Condoleezza Rice kocht nog vrolijk voor 7000 dollar schoenen in het New Yorkse Manhattan.
De mensen in New Orleans krijgen inmiddels, na een noodgedwongen nieuwsstilte vanwege het wegvallen van de elektriciteit, ook dit soort nieuws te horen. Hun reacties zijn woedend. Terecht. President Bush is inmiddels op bezoek geweest en heeft zijn arm om een paar hulpeloze slachtoffers geslagen met de mededeling dat het Leger des Heils zich vast wel over hen zal ontfermen.
Nee, president Bush heeft de orkaan niet ontketend, maar hem treft wel veel blaam. Direct, maar ook indirect. Door de verhitting van de aarde, waar juist de regering-Bush geen enkele verantwoordelijkheid voor wenst te nemen, kunnen orkanen boven zee extra aan kracht winnen. De Golf van Mexico waarboven Katrina zich ontwikkelde is warmer dan ooit tevoren. New Orleans heeft de afgelopen jaren door de oprukkende olie- en petrochemische industrie, waarvan de belangenbehartigers in de regering-Bush zitten, moerassen moeten dempen. Bij een overstroming hadden die moerassen een sponsfunctie.
Die natuurlijke beschermingsfactor is voor New Orleans dus grotendeels verdwenen. De inwoners van New Orleans voelen zich door hun regering verwaarloosd. Nu is de blik van Amerika, de wereld en de regering-Bush voor even op het rampgebied gericht. Ik vrees dat over een paar maanden ‘iedereen’ dit gebied vergeten is. Electoraal zijn de zwarte inwoners van New Orleans niet interessant. Doorgaans trekken zij niet naar de stembus of stemmen zij juist op de Democratische partij. Het arme zuiden zal altijd het arme zuiden blijven. Van deze president met zijn ‘laissez-faire’-politiek hoeven de inwoners geen diepgaande veranderingen te verwachten.
