Willem Post

Bij het arrestatienieuws van Ratko Mladic zag ik het jongetje weer voor me dat van hem een aai over de bol kreeg. Angstige kinderogen. Geruststellende woorden van Mladic. Onlangs heb ik nog eens de bandopnamen gehoord van generaal Mladic die in de meest sadistische bewoordingen opdracht gaf geweld te gebruiken tegen Bosnische moslims. De rest is geschiedenis. Meer dan 8000 duizend executies. Onlangs was ik in Sarajevo, hoofdstad van Bosnië. Rust is weergekeerd. Een oude, sfeervolle stad met veel terrassen in het centrum. Maar op de huizen zie je wonderlijke verfcirkels rond de vele kogelgaten die men als kleine oorlogsmonumentjes heeft laten zitten. Indrukwekkend. Zoveel oorlogssteden terwijl Den Haag een vredesstad is. Symbool daarvan is de vredesvlam in een hoekje bij het Vredespaleis. Een bescheiden plekje omringd met stenen van zowat alle landen. Ook van de Berlijnse Muur en Mandela’s Robbeneiland. Stille getuigen van geweld en onderdrukking. Moet die vredesvlam niet op een groot altaar branden op het bordes van het Vredespaleis zodat je er niet omheen kunt? Nee, want als je ziet hoe broos vrede is, is dat bescheiden plekje juist heel treffend. Het vuur van de hoop blijft toch wel branden. Dat is in feite de Haagse Droom. Op zo’n historisch Mladic-moment is iedere wereldburger een beetje een Hagenaar. Geen reden voor feest. Ons Haagse inwoners past wel trots. Een bescheiden trots.
 

“Moeders zijn belangrijk. In 1992 ontmoette ik de moeder van Bill Clinton in een Amerikaans stadje tussen besneeuwde, beboste heuvels. Een vrouw van het volk. Roze trainingspak, paarse haarspoeling. Wat was zij trots op haar Bill, toen nog presidentskandidaat. ‘Als hij president wordt, zal hij ongetwijfeld fouten maken. Maar één ding weet ik zeker: na zijn presidentschap zal hij als bruggenbouwer de geschiedenis in gaan. Hij brengt mensen bij elkaar!’ De schat. Ik kreeg twee dikke zoenen van haar. ‘En vergeet het niet hè’, riep zij mij nog na. Acht jaar lang was Bill vervolgens president die het respect afdwong van miljoenen op aarde. Hij bezocht ook Nederland. Was zo onder de indruk van Den Haag dat hij beloofde onze stad als eerste na zijn presidentschap te bezoeken. Hij hield woord. Ik ontmoette hem februari 2001 eenzaam slenterend op de Denneweg. Verliefd op het rustieke, antieke sfeertje. Verderop, in Schlemmer dronk hij een kopje thee dat nog steeds als ongewassen relikwie boven de bar staat uitgestald. Amerikaanse expats komen nog wel eens een kijkje nemen. Op de een of andere manier hoort het allemaal bij onze stad van Vrede en Recht: het kopje van Clinton, de eeuwige vredesvlam bij het Vredespaleis en het Strafhof waar Clinton mee wilde samen werken. Inmiddels doet de oud-president humanitair werk. Ook voor de VN. De Haagse Brug is een brug van Hagenaars. Maar van mij mag iedereen daar over heen lopen. Ook de voormalige Amerikaanse president en (posthuum) zijn moeder die in 1995 overleed.”
 

DEN HAAG - De wereld als een toverbal. Eerst een donkere planeet. Nu flink doorschijnend. Niets blijft meer geheim. Nieuws flitst in een seconde van de ene uithoek naar de andere. Met goedkope vliegtuigen scheren we over de wereld. Voor 60 euro naar Rome. Grenzen vallen weg.

Jongeren groeien echt op in een andere wereld. Hun wereld. De oudste nog levende generatie kwam gemiddeld niet verder dan de Veluwe. De twintigers worden al de ‘first globals’ genoemd. Dat merk je zeker in onze internationale stad vol expats, buitenlandse bezoekers en steeds meer internationale studenten. Deze week bezocht ik een groot, trendy Italiaans restaurant in het centrum. Alsof je de deur naar een nieuwe wereld opent. Ik kreeg een computerpasje waarmee ik naar allerlei afhaalcounters kon lopen om zelf gerechten te kiezen. Open keukens. Transparant. Stampvol met Facebook jongeren die in alle talen van de wereld losjes met elkaar communiceren. Nog niet zo lang geleden was je een echte Hagenaar als je een harinkje ging happen op het Rijswijkseplein en een Haags meisje versierde in de Marathon. Wel een beetje saai. De tijd van Haagse hopjes is voorbij. Vandaag heb ik een Japanse sushilunch in de Prinsestraat. Een biertje in de Irish pub en daarna een Haagse Brug discussiebijeenkomst met expats bij de Sligro in het Forepark. Over internationale business. Den Haag bruist. (Spreek uit als in ‘broodje ei met ui’ maar vertaal het ook in andere talen) ‘The buzz is back in The Hague’, schreef de New York Times pas nog. Den Haag is ‘hot’.

Altijd al medelijden gehad met wintersporters. Reizen vaak per auto naar landen als Oostenrijk. De kinderen op de achterbank hebben bij Arnhem elkaar al zowat de hersens ingeslagen. En dan ‘gezellig’ uren in de file bij München. En nog erger: je rijdt steeds verder weg van Den Haag. Nooit begrepen wat hangend boven afgronden leuk is aan een stoeltjeslift met piepende scharnieren. Maar gelukkig, Den Haag is zelf wintersportplaats. Vorige week was ik bij een Haagse Brugbijeenkomst in De Uithof. Daar heb je een skipiste met zelfs hartje zomer nog sneeuw. Plus schaatsbaan waar Hagenaars en expats gratis mochten schaatsen. Feest! Ook voor de familie Rooijen. Vrijwilligers hadden 70.000 Haagse Brugposters uitgedeeld die je moest ophangen om een prijs te winnen. Onze fotograaf kiekte hun raam aan de Pachtersdreef. Burgemeester Van Aartsen deelde aan hen een door Transavia gratis beschikbare vliegreis naar … Wenen uit.
Waarom Wenen? VN-stad Den Haag vormt met Wenen en Genève een soort van championsleague van internationale steden. Transavia opent vanaf april een nieuwe lijnverbinding vanaf ‘Rotterdam-The Hague-airport’ naar deze Ernst Happelstad. Familie Rooijen, bezoek ook nog even het stadion vernoemd naar de oud-ADO trainer die altijd stamgast bleef in de Wiener aan de Lange Poten.
Bovendien: ADO komt volgend jaar uit in Europa. Spelen we wellicht ook in Wenen. Prima om alvast wat te verkennen. Goeie reis!
 

Eenzaam stond ik daar als in een panorama met alleen maar natuurwonderen om me heen. Niets bewoog. Totale stilte. Alleen een vogel vloog op. En het mooiste stadsgezicht? Nog makkelijker. Natuurlijk onze laag- én hoogbouw in de Haagse binnenstad. Met nu ook hijskranen die als ijzeren giraffen nog hoger de lucht in prijken. Natuurlijk, veel hoogbouw is foeilelijk. In veel Amerikaanse steden zie je van die saaie, grijze blokkendozen. New York en Chicago zijn uitzonderingen. Prachtige steden. Maar de Haagse ‘skyline’ is anders. Niet zo hoog. Ingetogen. Smaakvol, welhaast sympathiek. Wie lopend vanaf de Plaats op de hoek bij de Hofvijver stil houdt ziet een uitgebalanceerd coulissenlandschap. Eerst het middeleeuwse decor van het Binnenhof. Daarachter het speelse lijn- en vormenspel van onze nieuwe Haagse architectuur. Haagse luchten met de pasteltinten van de Haagse schilderschool uit de negentiende eeuw. Dat zie je echt nergens. Een Haagse expat vroeg mij laatst naar een poster van het Haagse centrum. Welnu, de Haagse reusjes kun je zelf fotograferen vanaf bijvoorbeeld de Korte Koediefstraat. Dan kom je zo dichtbij . Maar het allermooiste is mijn plekje op de Vijverbergpunt. Zoals Vermeer zijn gezicht op Delft ooit schilderde, zo zou ook ik hier willen schilderen. Maar ik kan dat niet. Oh wonder van een fotocamera. Aloude Haagse liefde wordt hier weer verliefdheid. Kon ik hier maar blijven staan.

Eindelijk bevrijd van Bin Laden die zo trots was op het vermoorden van 3000 onschuldige mensen waaronder Judith met haar mooie glimlach. Op nine eleven werkte zij op de negentigste etage van de zuidttoren van het WTC. Als een heldin hield zij in de verstikkende rook nog lange tijd de deur open voor collega’s die wél de brandtrap naar beneden namen. Zij overleefden, de zwangere Judith niet. Weken later sprak ik haar moeder die nog overal foto’s van Judith ophing. Heel misschien leefde ze toch. Nee dus.
4 mei. Een druk bezochte herdenking op het Carnegieplein. Veel jongeren en expats.
5 mei. Bevrijdingsdag. Ik denk aan toenmalige vrijheidsstrijders als de Engelandvaarders die dwars door Duitse linies en mijnenvelden voeren. Op het Scheveningse strand vond een indrukwekkend eerbetoon plaats voor Peter Tazelaar die 70 jaar geleden in rokkostuum door de branding waadde en vervolgens als een vermeende feestganger patrouillerende Duitse soldaten te slim af was. Er is een kleine maquette bij het Soldaat van Oranjestrand. Ten tijde van de onthulling in 2003 heb ik die andere Soldaat, Erik Hazelhoff Roelfzema, goed leren kennen. Hij stond er op dat ook de namen van collega’s Tazelaar en Krediet zouden worden vermeld. Toen waren zij jong. Erik had een rotsvast vertrouwen in huidige jongeren. ‘Zij komen net als wij op voor de vrijheid. Ik weet dat heel zeker!’ (In zijn Haagse Brug-columns beschrijft Willem Post de stadstrots die Hagenaars en expats gemeen hebben.

Het was al zo erg dat ik droomde van het Vredespaleis. Overdag wilde ik alleen nog maar over Haagse straten en pleinen dwalen. Zelfs onze burgemeester maakte zich zorgen. Hij sprak onlangs wijze woorden tot mij: ‘Juist als je, al is het maar eens per jaar, buiten de stad bent, zie je nog meer de schoonheid van Den Haag.’ ‘Maar vader Jozias, in Rijswijk krijg ik al heimwee!’ Maar ik luisterde wel naar hem. Ik besloot mijn Den Haagverslaving radicaal te doorbreken met een reis naar het andere eind van de wereld. Per auto naar Schiphol. Ik moet zeggen: bij Leiden ziet het er al anders uit. Twaalf uur (!) vliegen naar Bangkok, doorvliegen naar de kust, een lange bootreis en daar ligt het voor me: een vrijwel onbewoond, idyllisch eiland. De plaatselijke stamleider Nan brengt mij in zijn pick-up truck naar een absolute uithoek. Wij rijden door het regenwoud. Op onverharde wegen. Mijn eenzame bungalowtje staat aan een bountystrand. Palmbomen. Apen schieten weg. Ik voel me bevrijd. De avond valt, spectaculaire zonsondergang. Terug in mijn huisje zet ik mijn televisie aan. Aziaten zijn dol op voetballen, gokken massaal op ook Nederlandse wedstrijden. Een nieuwe wedstrijd: ADO-Twente!!! De camera zoemt in op de tribune. Daar zitten Pierre Heijnen, de burgemeester en Piet Patat. De volgende dag spreek ik Nan in het dorpswinkeltje. ‘Onverdiend die nederlaag tegen Twente’, oordeelt hij. ‘De vierde plaats zal nog moeilijk worden!’. Ik voel me al aardig thuis op dit ‘Haagse’ eiland. De wereld is een Haagse bol!

‘Ome Cor’ werd 50. Koffiehuis op stelten. Uitbater Sjaan presenteerde het cadeau in een envelopje. Consumptiebonnen voor bier en broodjes bal met mayo. ‘Plus een middagexcursie naar ons Haagse stadhuis’. Een bulderend gelach van de klanten. Wat een dwaas cadeau. Maar als import-Amsterdammer moest Cor maar eens een ‘Haags’ lesje worden geleerd. Natuurlijk ging Cor mee met tante Sjaan. Bij de stadhuisingang stribbelde hij nog wat tegen. Daar zag hij een miniatuur-Vredespaleis van karton. ‘Ik dacht dat het veel groter was en van steen. Wat een nepstad’, zei hij pesterig. Maar zijn humeur sloeg meteen om toen de blonde, zo charmante Haagse Bruggastvrouw Hannelore verscheen. In een zaal kreeg het gezelschap ‘The Hague Impressions’ film-en geluidshow te zien van oude en nieuwe Haagse plekken. Daarna een rondleiding van meester-verteller Martijn door het atrium, het grootste ter wereld. Een adembenemend verhaal over alle geheimen van ons bijzondere stadhuis. Tot slot belandden we in het fonkelnieuwe Internationaal Centrum in de hoek van het atrium waar je via beeld en infoschermen meer te weten komt over internationaal Den Haag. Na afloop dronken we nog een biertje op het terras van atriumcafé De Ooievaar. ‘Ze hebben zelfs tosties,’ stelde Cor tevreden vast. ‘Gezellig hier. We nemen er nog één. Wel want anders dan die saaie stadhuizen van vroeger!’ Afscheid. Maar Cor komt zeker terug. ‘Misschien dat Hannelore me dan een rondleiding kan geven’, riep hij olijk. Sjaan knikte. ‘Mijn Cor wordt al een echte, brutale Hagenees.’

Onlangs was ik in de ‘Grote Appel’. Rare bijnaam voor een stad. New York is bepaald Den Haag niet. Zoveel hoge gebouwen dat je duizelig wordt. Een saai straatbeeld want het wordt gedomineerd (!) door 14.000 gele taxi’s. Ik ben dol op fietsen. Dat kun je daar in die vreselijke drukte wel vergeten. Voel me verloren in die mensenmassa. Behalve in het gebouw van de Verenigde Naties. Was meteen thuis. Een stukje Den Haag immers in Amerika.
Toen ik tegen de secretaris-generaal zei dat ik uit Den Haag kwam, werd ik meteen als een vorst behandeld. De politieke hoofdorganen van de VN, zoals de Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering, zijn gevestigd in hun gebouw. Maar het juridische hoofdorgaan, het Internationaal Gerechtshof, zit in … ons Vredespaleis. Net als de grondwet van een land is het Hof het juridische anker van de VN. De ruggengraat! Den Haag is dus de eerste VN stad. ‘Heb ik gelijk?’ vroeg ik nog wat onzeker. Verbaasde gezichten. Blijkbaar de domste vraag die ze ooit hadden gekregen. Natuurlijk had ik gelijk. New York als ondergeschikte ‘zusterstad’ van Den Haag? Nou, vooruit dan maar. Na 3 dagen New York vloog ik vol heimwee terug. Tegen de middag liep ik alweer bij het Centraal Station tussen onze hoge gebouwen die tenminste menselijke maat hebben. Ik liep het stadhuis binnen. Geloofde m’n ogen niet. Dat kon niet waar zijn. Direct na de ingang stuitte ik op een interessante tentoonstelling over het 65-jarige Internationaal Gerechtshof. Dat is nog eens thuiskomen! Zie u gauw in het atrium.

ADO wint van Vitesse. Vierde plaats. Europa in! Nog meer Europese stad. (Europol en Eurojust horen al bij ons). Maar het feestje werd overschaduwd door de Alphense schietpartij. 15.000 toeschouwers hielden indrukwekkend 1 minuut stilte. Verdriet op een paar kilometer afstand. Overal kan een eenzame gek dood en verderf zaaien, besef je op zo’n moment. Maar er is altijd hoop. Op samenwerking. Op elkaar niet uit het oog verliezen. Vlak voor de wedstrijd overhandigden leerlingen van Lyceum Ypenburg en de British School op de middenstip een spandoek aan ambassadeurs van landen van ADO-spelers. Gewone kinderen en deftige ambassadeurs. Maar grenzen vielen weg. Te midden van al deze gebeurtenissen op een inktzwarte zaterdag heeft opeens alles en iedereen met elkaar te maken. Ik praatte met de kinderen. Met ambassadeurs. Met wethouders De Jong en Van Engelshoven. Met Piet Patat. Met burgemeester Van Aartsen. Met directeuren van de ‘spandoekscholen’. Met Aus Greidanus die het project Den Haag Culturele Hoofdstad 2018 trekt. We maakten een informele afspraak. Te midden van het vaak negatieve wereldnieuws, bouwen wij positief voort aan onze mooie stad van Vrede en Recht. Voorbeelden? Op zondagmiddag 18 september organiseert de Haagse Brug in het World Forum een internationale markt. En volgend jaar maken we ons op voor 100 jaar Vredespaleis in 2013. Lyceum Ypenburg heeft een geweldig idee om iedereen in de stad hierbij te betrekken. Maar ik mag nog niks verklappen. Even geduld alstublieft.

Iedereen wil naar ADO. Dat geldt zeker voor leerlingen van Lyceum Ypenburg en de ‘British School’ die vrijdag urenlang in groepjes spandoeken maakten voor de komende wedstrijd ADO-Vitesse. Met het programma Haagse Brug proberen we stadstrots te laten zien. We willen expats en andere Hagenaars verbinden. Avond-in, avond-uit heeft conrector Angelica Bekkers met haar vrijwilligers voorbereidingen getroffen. Wat een geweldige gastvrijheid bood Lyceum Ypenburg ons. De Britse school heeft ook een vestiging in Leidschenveen en kwam speciaal naar Ypenburg. ‘Welcome!’ De internationalisering, die ons ook nog eens duizenden banen schenkt, verspreidt zich als een olievlek over de stad. Mooi om te zien hoe kinderen in een mum van tijd vrienden worden. Goed ook hoe ADO z’n maatschappelijke verantwoordelijkheid neemt. Natuurlijk mogen de schoolkinderen die het mooiste spandoek gemaakt hebben zaterdag vlak voor de wedstrijd het veld op. Zij laten hun tekst zien aan een groepje ambassadeurs die ook graag bij ADO op bezoek komen. Zij vertegenwoordigen landen van eerste elftalspelers als Bulykin en Kubik. Onderwijswethouder Ingrid van Engelshoven koos op Lyceum Ypenburg het mooiste spandoek uit. Eerst vertelde zij nog even over het Vredespaleis. Wij mogen best trots zijn, aldus de wethouder. Een wijsneusje stak z’n vinger op. ‘In 2013 bestaat het Vredespaleis 100 jaar. Gaan we weer spandoeken schilderen maar dan voor de vrede?’. De wethouder glunderde en knikte ‘ja’. Hoe een Haagse ooievaar in een oogwenk veranderde in een vredesduif.

Dmitry, luister naar me! In het stadion zingen ze Kalinka. Op het Russische spandoek staat vertaald ‘Midden Noord steunt Bulykin’. Het Haagse Bruglegioen van trotse Hagenaars steunt jou ook. De huurovereenkomst met jou loopt af? Verleng en twijfel niet! Den Haag is gemaakt voor jou. Ze noemen jou een trotse tsaar. Je straalt zoveel macht uit dat verdedigers niet bij jou in de buurt durven komen. Ook daarom kun jij scoren. Dat is het geheim van Bulykin, van Den Haag. Jij kunt alleen presteren in een vertrouwde omgeving. Je bent een man die van cultuur houdt. Hebt het Mauritshuis bezocht met oude meesters als Rembrandt. Wat was je onder de indruk. Jij, 32 inmiddels, bent ook een oude meester. Een reïncarnatie van tsaar Nicolaas de Tweede die met onze Haagse koningin Wilhelmina de beroemde Haagse Vredesconferentie organiseerde In het Vredespaleis staat het meest kostbare geschenk: de beroemde, reusachtige Russische vaas die op een speciale treinrails naar binnen werd gereden. In 2013 bestaat het Vredespaleis 100 jaar. De ‘Haagse’ Russische ambassadeur is één van de eregasten. Jij ook. Blijf in Den Haag. In twintig minuten zit je op het vliegveld en bent zo met een retourtje bij je vrouw en dochters in Moskou. Aan het eind van het seizoen 2013-2014 nemen we afscheid van je. Het hele stadion zingt Kalinka. De rillingen lopen nu al over m’n rug. 6 april openen we de reeks Haagse Brugactiviteiten in Ypenburg-Leidschenveen. Waar? In het Kyocera-stadion natuurlijk. Om vijf uur. Hét moment om ons gerust te stellen.
Kom je Dmitry?

‘Ons Haagse Brugteam organiseert allerlei ‘stadstrots’-activiteiten voor Hagenaars en expats. Steeds een paar maanden is dit groeiende leger van trotse burgers actief in een stadsdeel. Over twee weken trekken we Ypenburg-Leidschenveen in. Ik heb nu alweer heimwee naar Escamp waar de Haagse Brug pas weg is. Reed er gisteren nog even doorheen. Wat een schitterende, witte ‘lichtgevende’ flat staat er ‘plotseling’ op de hoek van de Erasmusweg-Vrederustlaan. Een nieuwe architectuurwandeling? Het is onze ‘droom’ dat zoveel mogelijk inwoners ook zelf bruggen slaan. Welnu, vorig jaar in Loosduinen ontmoette ik een bijzondere vrouw. Haar naam is Petra. Petra Brekelmans. Ouder van kinderen op de internationale school in Kijkduin. Achter die school, op sportpark Ockenburgh, lag een lege voetbalkantine. Verpauperd, spinnenwebben, een dikke laag frituurvet in de keuken. Zij wilde er een gezellig, nuttig (cursussen, kinderopvang) gemeenschapscentrum van maken voor expats en Loosduiners. Alle instanties, inclusief de KNVB, waren tegen. ‘Jammer mevrouwtje, aardig geprobeerd maar tegen de regels.’ Maar dan ken je Petra nog niet. Zij drong door tot de burgemeester en ‘jeugd-sport’wethouder Karsten Klein. En zie daar. Opeens was er politieke steun. En winkeliers in Loosduinen gaven haar van alles. Verf van de Gamma. Tot haar verbazing verschenen daar afgelopen vrijdag ook alle wethouders voor de metamorfose van de sportkantine in de ‘Hungry Mind’. Een nieuw Witte Huis op Ockenburgh! Weer een ‘steen’ in de Haagse Brug die we met z’n allen bouwen. Hulde Petra!

Daar hang je ‘schilderijen’ op en die zijn dan ook vanaf afgelopen vrijdag te bewonderen. Wethouder Marjolein de Jong van o.a. internationale zaken opende een postertentoonstelling vanwege 50 jaar Amnesty International. Eén poster ageert tegen de doodstraf. Terecht, een staat mag geen leven nemen... Tien jaar geleden bezocht ik Huntsville, Texas, de doodstrafhoofdstad van de wereld. Ik was te gast bij Michelle, een jonge journaliste van de plaatselijke krant. ‘Je hebt geluk, zes uur vanavond is er weer een voltrekking. Maar we gaan eerst even boodschappen doen en daarna drinken we gezellig wat.’ De veroordeelde was geestelijk niet toerekeningsvatbaar maar een kniesoor die daar op let hier, aldus Michelle. Welkom in de doodstraffabriek! Mensen deden gewoon boodschappen. Zaten in de saloons een glaasje te drinken in het knusse stadscentrum. Op naar de gevangenis waar de sheriff ons hartelijk ontmoette. ‘Ga ook effen mee naar binnen?’ Nee, bedankt. Na een half uurtje kwam Michelle weer naar buiten. Hoe het was? ‘Hij at nog een ijsje en daar ging hij. Spuit erin en weg.’ ‘Nog emoties?’ ‘Nee, tot het eind bleef hij rustig. Alleen een traan biggelde langs zijn wang,’ zei Michelle droogjes. U zal uw eigen gedachten hebben bij de posters. Dat is de Haagse Brug: de stad van Vrede en Recht dichtbij de mensen brengen. Op z’n minst nadenken over mensenrechten.

Ik vertelde onze Haagse Mark dat ik onlangs een nieuwe ambassadeur ons stadscentrum liet zien. Hij had zich al wat ingelezen. Toen we vanaf Het Plein naar het Binnenhof liepen, riep deze expat verrukt uit: ‘Aha, de Gevangenpoort en Panorama Mesdag naast elkaar!’ Wees op het poortje waar je doorheen loopt om op het Binnenhof te komen. Dacht dat die gebouwen een gevangenis waren. ‘Nee, wij hebben geen Kamerleden in streepjespakken’, zei ik maar gauw. ‘En in het ronde torentje werkt onze premier.’ Hij begreep er niets van. Vreemd, die Nederlanders. Mark en ik moesten er smakelijk om lachen. Zijn werkkamer is overigens net een Haags Panorama. Overal Haagse schilderijen. Bij de thee Haagse hopjes. ‘Je mag er nog wel één hoor.’ Goed die zuinigheid in moeilijke tijden. Doet me denken aan oudpremier Drees die een Amerikaanse minister thuis aan de Beeklaan ‘trakteerde’ op een… mariakaakje. Met ons Haagse Brugprogramma willen wij stadstrots laten zien. Welnu, onze minister-president IS Den Haag. En dat gaat heel, heel ver. Zijn werkkamer ligt net boven de waterspiegel. Ik vroeg om een glaasje water Tot mijn verbijstering trok zuinige Mark het raam open en schepte het glas vol met Hofvijverwater!!! ‘Alsjeblieft, afkomstig uit de duinen. Gezonder kan niet!’ Smaakte wel lekker. Mark leest steevast De Posthoorn. ‘Dus Mark, komt donderdag ook even op de Uithof. Zie elders in deze krant en wel even per email aanmelden hoor.
 

Koffiehuis Sjaan. Expat Tom drinkt z’n verdriet weg. Moet weer terug naar Canada. Contracttijd voorbij ‘Verschrikkelijk. Ik wil niet! Als ik iets ben, ben ik een ooievaar.’ Alle begrip. Den Haag zit in je hart. Onlangs bezocht ik het trendy New Yorkse restaurant TAO. Om de haverklap stormden giechelende vrouwen binnen want TAO is een hoogtepunt in de ‘Sex in the City’tour’. Bah, wat ordinair. Mijn Den Haag is een dieper zittende liefde. Natuurlijk heeft ook ‘zij’ iets erotisch. Op een warme dag slenteren op het strand. Zon en zeedruppels op je huid. Blote voeten. Duinpannen met wuivend helmgras als uitnodigende liefdesnestjes. En natuurlijk: de Haagse meisjes hebben iets extra’s. Ook de oudere dames. Frivool, uitdagend. Flaneren bij onze ‘politieke paleizen’. Macht erotiseert. Op het Plein zie ik de allermooiste. Vanaf een groot doek kijkt ze naar ons. Oorringetje van Vermeer. Zo dichtbij maar onbereikbaar. Fonkelende ogen als van Maxima. De sensuele mond van onze Haagse Monique van der Ven. Als vanuit een megafoon klinkt haar sexy stemgeluid door alle straten. Den Haag is geen man maar vrouw. Zij verleidt. Maakt geen oorlog maar spreekt recht. Als een zeemeermin rijst Vrouwe Justitia uit de golven op. ‘Ben je uitgeluld in je slaap’ hoor ik opeens in de verte tante Sjaan zeggen terwijl zij troostend Tom tegen haar boezem klemt. ‘Spreek hem liever moed in.’ Tuurlijk. Ik had nog wel iets willen zeggen. Over het ‘Haagse tieten-gebouw’ bijvoorbeeld. Laat maar. ‘Kom Tom’, troost ik, ‘Ik breng je nog één keer naar het havenhoofd’.

‘Af en toe gaan pa en moe met ons naar de speeltuin toe. Dat is voor ons kinderen het fijnste wat er is’. Zo ging dat vroeger. Tegenwoordig is het wel anders. Nederland heeft inmiddels de hoogste pretparkdichtheid ter wereld. Mag ik u even wijzen op een ander uitje? In Den Haag staat een huis. Een gebouw eigenlijk. Aan de Prinsesgracht 8. Het Humanity House! Ook spannend maar wel serieus. Ik vind dat kinderen veel, heel veel moeten lachen in hun leven maar ook wel eens stil mogen staan bij het minder prettige lot van mensen elders op aarde. Vorige week was ik erbij toen leerlingen van de Nutsschool Morgenstond de ‘vluchtelingexpierence’ ondergingen. Via allerlei geheimzinnige gangetjes kwamen zij in een woonkamer terecht van waaruit je halsoverkop moest vertrekken. ‘Je voelt het gewoon in je maag. Je vergeet in één klap je eigen heerlijke leventje,’ vertellen Shabana en Quinty. ‘Het positieve is dat je uiteindelijk ook in de huid van een hulpverlener kruipt. Dit is waanzinnig interessant. Knap in elkaar gezet!’ Grote beeldschermen en uitgekiende geluidseffecten nemen je in het ‘humanity spel’ mee naar Afrika. Eerst medicijnen en dan voedsel of juist andersom? Prinses Margriet opende onlangs dit museum. Past perfect bij Den Haag als stad van Vrede en Recht. Een museum, een beleving, die je recht in het hart raakt. Gaat dat zien! Alle Nutschoolkids zeiden gauw weer op bezoek te komen. Dit is beslist het meest bijzondere jeugdmuseum van Europa. Natuurlijk ook interessant voor pa en moe.

Tante Annie uit Appelscha kwam op bezoek. Voor haar jaarlijkse dagje Den Haag. ‘Doen we gezellig een middagje internationale zone!’ Zulke vrouwen spreek je niet tegen en zo stond ik vorige week bij de tramhalte op de Scheveningseweg. Precies op het afgesproken tijdstip stapte zij als een vorstin uit de tram en drukte mij vervolgens tegen haar machtige boezem. Annie had in de plaatselijke plattelandsbibliotheek alles maar dan ook alles uit de afdeling Den Haag gelezen en nam meteen de leiding. Zij heeft twee hobby's: appelgebakrecepten van de hele wereld sparen en plaatjes van vlaggen. Annie heeft dus een grote internationale belangstelling. ‘Kom op, we gaan eerst naar de vlaggenparade bij het World Forumgebouw. Ik ben dol op spelletjes.’ Ik spartelde maar niet tegen. Annie versloeg mij verpletterend met 192 tegen 6 vlaggen. Alleen de blauwe VN-vlag kende zij niet ‘maar dat is dan ook geen land’, oordeelde zij scherp. Wij bezochten vervolgens nog het Vredespaleis en het Indisch Monument. En daarna op naar de ‘Fred’ waar Annie mij trakteerde op slagroom met appelgebak. Ik zette haar weer af bij de tram. Zei opgelucht: ‘Tot volgend jaar lieve tante!’ ‘Nee joh, in juli doen we weer een ‘izo’. Zuid-Soedan wordt dan officieel een nieuwe staat. Die vlag moet ik natuurlijk zien.’ Ik gaf me over. ‘Als u dan maar wel die VN-vlag herkent want Den Haag is na New York de tweede VN-stad!’ ‘Tuurlijk jochie en jij moet nog een half jaar flink oefenen.’ Zou ik ooit tante ‘Annie Appelgebak’ kunnen verslaan?’

Tante Sjaan schenkt nog een bakkie bij terwijl Ome Cor naar eigen zeggen de laatste politieke ontwikkelingen volgt vanachter de leesmap-Actueel. ‘Wat moet je nou zo’n klein wurm als cadeautje geven?’, vraag ik mij hardop af. ‘Een levenslang-abonnement op Drievliet? Een grote zak met Haagse hopjes?’ Sjaan reageert als een furie: ‘Ben je wel goed bij je tuinkabouter! Aan Drievliet heeft hij nu niks en in Haagse hopjes stikt ie.’ ‘Smelten en in zijn melkflesje stoppen’, bromt Cor quasi verveeld terwijl hij kijkt naar een foto van twee halfnaakte dames die blijkbaar de Tweede Kamerbankjes hebben verruild voor het Scheveningse strand. Ik opper nog iets. ‘Of gewoon iets nuttigs zoals de babykamer behangen met het onlangs op de markt gebrachte ‘Vredespaleisbehang’. Beetje druk al die kleine Vredespaleisjes maar in een strakke kamer kan het.’ Daar kan Sjaan wel mee leven. Zij gaat sokjes breien voor de kleine ‘Hague’, de onlangs geboren zoon van expatouders uit het verre Samoa (een soort van Ameland maar dan in de tropen). Zij zijn zo trots op Den Haag als stad van vrede en recht dat zij de kleine naar ‘The Hague’ vernoemd hebben.
Ik heb hem gezien. Een wolk van een baby. ‘Tante Sjaan, hij lag zo lief te slapen. Echt een vredeskindje’. ‘Willem schei uit. Ik hou het niet meer droog. Cor, pak de breinaalden! Ik ga gauw weer verder.’ ‘Hague’, spreek uit ‘Heek’, is een mooie, stoere jongensnaam. Die naam gaan we nog veel horen bij de burgerlijke stand. Zeker weten.

En dan gebeurt het. Als een reusachtig wit zeilschip torent het nieuwe stadsdeelkantoor boven de huizen uit. Een fascinerend lijnenspel op je netvlies.
Toen de eerste plaatjes in de krant verschenen, vond tante Sjaan van mijn oude koffiehuis het nog helemaal niks. ‘Het lijkt wel de Onedin-lijn’, zei haar ome Cor gevat. Maar nu glimt ze van trots want haar ‘zuidwest’ oogde altijd wat saai. ‘Mogen wij ook eens iets moois hebben?’
Durf haar niet tegen te spreken. Zij heeft gelijk. Het ‘tweede stadhuis’ zal steeds beter passen bij alle nieuwbouw in de omgeving. Er is expres geen restaurant in opgenomen zodat ambtenaren verplicht zijn buiten te lunchen. ‘Goed voor de business op de Leyweg’, zeg ik.
Sjaan is nu nog gelukkiger. ‘Cor, bestel jij alvast extra tosti’s!’
 

‘Ball with mayo’
 

Ik breng Sjaan helemaal in extase als ik vertel dat nog meer mensen naar de Leyweg toe zullen stromen. Binnenkort brengt een groep expats een eerste bezoek. Zij hebben misschien de hoge gebouwen van Shanghai en Chicago gezien. Maar ‘het zeilschip’ zal hen pas echt verbazen.
Hagenaars hebben er weer een gebouw bij waar ze trots op kunnen zijn. De hele stad, het hele land zal er over praten. Zeker weten.
En tante Sjaan? Zij verwelkomt binnenkort de eerste expat in haar koffiehuis voor een heerlijk broodje ‘ball with mayo’. Of een croque monsieur. ‘Dat is een deftig woord voor tosti’, legt zij stralend uit.

Twee jaar Obama. Maar in zijn ‘eigen’ Den Haag is hij nog niet geweest. Gaan we vlot veranderen. Ik schrijf een brief: ‘Geachte mevrouw Hartog Levin, als Amerikaanse ambassadeur heeft u Hollandse voorouders. Las dat u ooit thuis in Chicago voor de onbekende kandidaat Obama een druk bezochte Hollandse wijn- en kaasavond organiseerde. U werd vrienden. Inmiddels president Obama wil meer internationale samenwerking. Juist in Den Haag hebben wij veel internationale instellingen zoals OPCW ( ‘Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons’). U weet wel, dat ronde gebouw tegenover het Catshuis (ons ‘Witte Huis’) van waaruit inspecteurs de wereld intrekken om levensgevaarlijke wapens te vernietigen. Het hoofdkantoor van ‘s werelds grootste Obamaclub is gevestigd bij de Gaslaan. Voorzitter Ed van Dijk, die al voorspelde dat meneer Obama president zou worden vóórdat hij kandidaat werd, is een olijke, gastvrije Hagenaar. De presidentiële familie is dol op het monumentale Washington. Welnu, eigenlijk is historisch Den Haag ook een ‘Washington aan Zee’. Wat zal de president genieten. En dan nog iets, als kind woonde de kleine Barack in Indonesië. Een expatje! Geweldige tijd. Heimwee. Den Haag biedt, als weduwe van Indië, de beste Indische restaurants. (Ik rijstafelde onlangs heerlijk op het Goudenregenplein). De Air Force One kan gemakkelijk landen. Op twintig minuten ligt ‘Rotterdam-The Hague airport’. Ed en ik zijn van harte bereid u te vergezellen bij het ophalen. Stuurt u deze brief naar hem? Dank en groet.’

Altijd al medelijden gehad met wintersporters. Reizen vaak per auto naar landen als Oostenrijk. De kinderen op de achterbank hebben bij Arnhem elkaar al zowat de hersens ingeslagen. En dan ‘gezellig’ uren in de file bij München. En nog erger: je rijdt steeds verder weg van Den Haag. Nooit begrepen wat hangend boven afgronden leuk is aan een stoeltjeslift met piepende scharnieren. Maar gelukkig, Den Haag is zelf wintersportplaats. Vorige week was ik bij een Haagse Brugbijeenkomst in De Uithof. Daar heb je een skipiste met zelfs hartje zomer nog sneeuw. Plus schaatsbaan waar Hagenaars en expats gratis mochten schaatsen. Feest! Ook voor de familie Rooijen. Vrijwilligers hadden 70.000 Haagse Brugposters uitgedeeld die je moest ophangen om een prijs te winnen. Onze fotograaf kiekte hun raam aan de Pachtersdreef. Burgemeester Van Aartsen deelde aan hen een door Transavia gratis beschikbare vliegreis naar … Wenen uit.
Waarom Wenen? VN-stad Den Haag vormt met Wenen en Genève een soort van championsleague van internationale steden. Transavia opent vanaf april een nieuwe lijnverbinding vanaf ‘Rotterdam-The Hague-airport’ naar deze Ernst Happelstad. Familie Rooijen, bezoek ook nog even het stadion vernoemd naar de oud-ADO trainer die altijd stamgast bleef in de Wiener aan de Lange Poten.
Bovendien: ADO komt volgend jaar uit in Europa. Spelen we wellicht ook in Wenen. Prima om alvast wat te verkennen. Goeie reis!